رفته او پيش خدا

چقدر خوب شده !خواهرم پيش خداست!!!                                                     

پس چرا مادر من بي تاب است ؟                                                 

و پدر غم دارد؟......

او كه جايش زيباست...اگر او پيش خداست!                                  

گفته هاي من بود كه سنم- كم كمك ميشد هفت!

* * * * * * * * * * * * * * * * * *

قاب عكسش حالا مرحم تنهاييست!                         

گرچه ديگر خانه                     

 از حضورش خاليست....

يادگاري از او:عكسي از لبخندش                                                                                        

سهم اين دختر بود هق هق شبهايش!                                                     

                                                       صورت خيسم را بالشم تنها ديد                     

                       و به تنهايي من  هر كبوتر خنديد!

خواهر خوب خودم  دل من بس تنگ است

خوش به حالت خواهر

زنده بون سخت است!!!!!!

ياد تو مي ايد ؟

كه چه سان دست تو در دستم

به هواي  شادي  دل كوچك من

تو دويدي با من؟

ياد ان روز به خير!!!

 به هواي  شيرين شدن لبخندم

شكلاتي كه  به دستم ميدادي

تا ابد كافي بود.

بعد ان روز كه تو رفتي و دل تنها شد

چه بگويم زيبا؟؟

چه بگويم؟

تو كه رفتي دل من سخت شكست

دست هايم يخ كرد

واژه ها پوسيدند

وشبانم همه شب يلدا بود!

اري اين كودك خرد با تو دنيايي داشت

با وجودت شبها خواب ارامي داشت

گفته بودي با تو بي غمم تا اخر

رفتي و من حالا پر غمم اي خواهر

  ياد تو مي افتم

كه به من ميگفتي:

زندگي را ديدي در ته چشمانم.

حالا در ته چشمانم

اين باور تلخ ميدهد ازارم:

سادگي جرم من است.

سادگي جرم بزرگيست رها بايد كرد.

با خودم ميگويم:

سادگي را گم كن.

باز هم ميخندي و به من ميگويي:

خواهر ساده ي من!!!

اه كوچك من.