انديشه كنان از خودم ميپرسم

بعدِ من چه كسي نامت را صدا خواهد كرد؟

چه كسي بغضِ تو را ميفهمد؟

چه كسي با خنده ي خود

 به تو جان ميبخشد؟

با خودم ميگويم بعدِمرگم چه كسي با تو سخن ميگويد؟

چه كسي راز ِ دل ِتنگِ تو را ميداند؟

آن زمان كه هوايِ چشمانِ قشنگت ابريست

بر دامن ِ کدامین صحرا خواهی بارید؟

من نباشم چه كسي همدم ِشب هايِ بلندت باشد؟

چه كسي شب همه شب بر سرِسجاده دعا خواهد كرد

تا كه سالم باشي؟

چه كسي نذر ِخود به كبوترهاي رضا

بابت رفع ِبلا از سرِ تو ادا خواهد كرد؟

چه كسي قولِ وفا خواهدد داد؟

چه کسی از تو تو را خواهد خواست؟

چه كسي لايقِ دنياي من است؟ 

من نميدانم هيچ!           

      .              

      .               

      .

      .

      .

      .

      .

یک نفر پاسخ ِ من را بدهد: 

بعدِ من چه كسي پاسخِ چشمانِ تو را خواهد داد؟؟؟؟