تبليغاتX
با من بیا..... - خنده بر لب ميزنم تا کس نداند راز من ورنه اين دنيا که من ديدم خنديدن نداشت!

 

 

    ياد ان روز به خير!

                     نگاهي كردي تو به چشمان من ساده

                     به عمق شب تاريك

                    در ان روز عجيب!

                                                                          زل زدي تا به كران!

                                                                          وه چه كراني!!!

                                                                          چه كراني كه چون شب تار دلم

                                                                          آرام نداشت!

چه نگاهي!!

ز چه بي تاب تر از بغض نهانم بودي؟!

 

 

                                                         من سكوتي بودم

                                                         پر از فرياد

                                                         تو هم منتظري

                                                         تا كه حرفي

                                                                          سخني

                                                                                       يا نگاهي حتي!

                                                                                                             و من اما....

و من اما ناتوان بودم و تو خسته شدي

    به ستوه امدي و

               بغض امد و تو را يافت

و گفتي ارام:

" آه. نه! خسته شدي؟؟

                               گوش نميخواهي كرد؟"

من سكوتي بودم 

كه تو را ازرده تر از پيش ميكرد وتو.... 

 

ناگهان...

                قطره مرواريدي   

                                    در ته چشمانت به ستوه امد و

                                                                        لرزان شد و

                                                                                         جان داد به روي گونه!

تو به چشمان من زل زدي و

                      قطره جوشيد و خروشيد و رها شد ناگاه !  

(كاش ميشد كه بگويم

                              آن چه در سينه ي من بود و به لب نآمد باز!)

 قسمتي از بودم

                    از گذشته كه گذشت

                                               به تو دادم تا كه ايمن باشي

                                                                                   كاش ميدانستي....

 

كاش ميدانستي كه سكوت پر از فريادم

 سخني بود كه در سينه ي من جاري بود

 و به قول دكتر*:

                     خم نشد

                                 گفته نشد

                                                اهورايي بود

                                                             سخني بود كه بر ذلت گفتن

                                                                                            كمرش خم نشد

                                                                                                                الوده نگشت...

 

 

كاش ميدانستي....

                     با خودت كاش نگويي كه غرورم

                                                          سببي بود كه حرفي نزنم

                                                                                   لب به گفتن نگشايم و نگاهت نكنم!

 

***************************************

         قطره گم شد و

دستانت به داد سرت امد

 و سرت رفت ميان دستت

"نكند خسته اي از من؟؟

خدا را راست بگو..."

بغض خود را به درون باز فرستادي و گفتي:

"به چه سوگند خورم؟؟

                        حرف بزن...

                                حرف بزن!!

                                              من تو را دوست دارم

                                                             تو خود ميداني.

                                                                         به خدا دوستت ميدارم

                                                                                               ولي افسوس!نداري باور!!!"

 

تو به من خيره شدي

                    باز در اوج سكوت فرياد زدم!

                                                      و تو لبخند زدي......

 

                                                      و پس از آن استوار و محكم 

                                                                          به تن خسته و سرد زمين

                                                                                                    گام زدي!

                                                                                                                گام زدي....

    

 

 

*  اشاره به  نوشته ای از دكتر علي شريعتي: حرفهایی هستند برای گفتن که اگر گوشی نبود نمیگویم

 و حرفهایی برای نگفتن. حرفهایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی اورند.

حرفهایی شگفت و زیبا و اهورایی همینانند!....

 

+ نوشته شده در پنجشنبه نهم اسفند 1386ساعت 19:38 توسط سمیرا |